Κάτω από τα κύματα
Όταν κάτι καινούργιο μοιάζει πολύ μεγάλο
Η θάλασσα, ένα καινούργιο φαγητό, μια καινούργια παιδική χαρά: κάποια παιδιά χρειάζονται περισσότερο χρόνο. Σε αυτή την ιστορία το παιδί σας γνωρίζει τη μεγάλη θάλασσα με μικρά βηματάκια, πρώτα τα δαχτυλάκια, και πάντα επιτρέπεται να κάνει πίσω. Κανείς δεν το βιάζει, και στο τέλος τα καταφέρνει.
1 ημέρα: φτιάχνουμε και ελέγχουμε το βιβλίο σας · 2–5 ημέρες: εκτύπωση · 3–6 ημέρες: παράδοση
- Το Μικρό Χαμένο Αστεράκι
- Το Χαμένο Φως των Χριστουγέννων
- Η πρώτη μέρα στο Σχολείο των Δεινοσαύρων
- Ο δράκος που φοβόταν το σκοτάδι
- Ένα καινούργιο αστέρι στον ουρανό μας
- Το Τραγούδι των Αστεριών
- Το μικρό ηφαίστειο
- Ο κήπος της καλοσύνης
- Ο φούρνος του φεγγαριού
- Ο μεγάλος οικογενειακός χάρτης του θησαυρούΣύντομα
- Η μαγική κουζίνα της γιαγιάςΣύντομα
- Η μεγάλη βόλταΣύντομα
- Δωρεάν αποστολή για 2+ βιβλία
- Τυπώνεται στην Ευρώπη
- Ελέγχεται σελίδα-σελίδα πριν τυπωθεί
- Ασφαλής πληρωμή
Βοηθάει με
Δοκιμάζω κάτι καινούργιο
Καινούργιες εμπειρίες: να προχωράς με τον δικό σου ρυθμό όταν κάτι μοιάζει μεγάλο, κρύο ή άγνωστο.
Το εργαλείο που εξασκεί το παιδί σας στην ιστορία
Πρώτα τα δαχτυλάκια
Χωρίστε κάτι καινούργιο σε μικρά βηματάκια, από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο, και πείτε «πρώτα τα δαχτυλάκια» πριν από το πρώτο. Το παιδί αποφασίζει πότε θα κάνει το επόμενο βήμα, και το βήμα πίσω επιτρέπεται πάντα. Ταιριάζει στη θάλασσα, στο μπάνιο, σε ένα νέο φαγητό ή σε μια καινούργια παιδική χαρά. Κοντά στο νερό, μένετε πάντα σε απόσταση χεριού.
Για τους μεγάλους
Τι λέει αυτή η ιστορία
Η θάλασσα μοιάζει μεγάλη και κρύα και το παιδί σας διστάζει, κι ας υπάρχουν εκεί έξω ψαράκια με ρίγες. Μια φιλική χελώνα του λέει ένα μικρό μυστικό, «πρώτα τα δαχτυλάκια», και το παιδί δοκιμάζει το νερό με μικρά βηματάκια, κάνει πίσω όταν του πέφτει πολύ, ξαναμπαίνει για να φέρει ένα κουβαδάκι που παρασύρθηκε και στο τέλος διαλέγει να κοιτάξει κάτω από τα κύματα. Ο φόβος δεν εξαφανίζεται: το παιδί βρίσκει θάρρος μαζί του, και περνά το μυστικό παρακάτω.
Τρεις τρόποι να το συζητήσετε
- Ονομάστε το συναίσθημα χωρίς βιασύνη: «Το νερό ήταν κρύο και μεγάλο. Λογικό που ήθελες να κάνεις πίσω.»
- Αφήστε το παιδί να ορίσει τον ρυθμό. Το βήμα πίσω είναι μέρος του σχεδίου, όχι αποτυχία.
- Πείτε δυνατά κάθε μικρό βήμα που βλέπετε: «Έβαλες τα δαχτυλάκια. Μετά τους αστραγάλους. Το έκανες εσύ.»
Τρεις ερωτήσεις για το παιδί
- Πώς ένιωσες όταν το νερό άγγιξε για πρώτη φορά τα δαχτυλάκια σου;
- Τι έκανες όταν το κουβαδάκι παρασύρθηκε;
- Υπάρχει κάτι καινούργιο που θα ήθελες να δοκιμάσεις με το «πρώτα τα δαχτυλάκια»;
Εξασκηθείτε μαζί: Πρώτα τα δαχτυλάκια
Χωρίστε κάτι καινούργιο σε μικρά βηματάκια, από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο, και πείτε «πρώτα τα δαχτυλάκια» πριν από το πρώτο. Το παιδί αποφασίζει πότε θα κάνει το επόμενο βήμα, και το βήμα πίσω επιτρέπεται πάντα. Ταιριάζει στη θάλασσα, στο μπάνιο, σε ένα νέο φαγητό ή σε μια καινούργια παιδική χαρά. Κοντά στο νερό, μένετε πάντα σε απόσταση χεριού.
Αν ο φόβος του παιδιού για το νερό ή για τα καινούργια πράγματα είναι πολύ έντονος, κρατά εβδομάδες ή εμποδίζει το παιχνίδι και την καθημερινότητα, αξίζει να μιλήσετε με τον παιδίατρό σας ή με έναν παιδοψυχολόγο.
Φτιαγμένο με φροντίδα
Κάθε βιβλίο το ελέγχουμε σελίδα-σελίδα πριν τυπωθεί.
- Κάθε βιβλίο το ελέγχουμε σελίδα-σελίδα πριν τυπωθεί.
- Τυπωμένο στην Ευρώπη σε παχύ σατινέ χαρτί.
- Σκληρό εξώφυλλο φτιαγμένο να αντέχει, για χρόνια παραμυθιών.
Δείτε μέσα
Δώδεκα εικονογραφημένα δισέλιδα: η εικόνα αριστερά, η ιστορία δεξιά. Οι σελίδες του δείγματος δείχνουν ένα φανταστικό παιδί με το όνομα Αμάρα.
Η Αμάρα στεκόταν στη ζεστή άμμο κι έσφιγγε το κόκκινο κουβαδάκι. Μέσα του: ένα ζευγάρι μπλε γυαλάκια, για καλό και για κακό. Κάτι γυάλισε στα ρηχά. Κίτρινο. Ριγέ. Χάθηκε! «Ένα ψαράκι! Θέλω να το δω από κοντά.» Μα η θάλασσα ήταν τόσο μεγάλη. Έκανε φςςς, φςςς, ως πέρα στον ουρανό.
«Πρώτα τα δαχτυλάκια», είπε η Αμάρα και τα βούτηξε. Κρύο! Πίσω αμέσως. Η Χελωνίτσα απλώς περίμενε, κάνοντας μπουρμπουλήθρες. Παίρνουμε ανάσα. Και φυσάμε σιγά. «Πρώτα τα δαχτυλάκια.» Αυτή τη φορά, τα δαχτυλάκια έμειναν. Κουνήθηκαν πέρα-δώθε. Το νερό δεν ήταν πια τόσο κρύο. Ήταν δροσερό, σχεδόν ευχάριστο. «Έβαλα τα δαχτυλάκια!» Και τότε... ένα γαργαλητό!
Και να: ένας ολόκληρος λαμπερός κόσμος! Ψαράκια με ρίγες περνούσαν σαν σαΐτες, ζουπ, ζουπ, ζουπ. Ο ήλιος τρεμόπαιζε πάνω στην άμμο. Η Χελωνίτσα πέρασε ανάσκελα, κάνοντας φιγούρα. Ύστερα ένα ψαράκι ήρθε ως τα γυαλάκια και κοίταξε μέσα. Μύτη με μύτη! Έξω πετάχτηκε η Αμάρα, με πιτσιλιές, φτύνοντας νερό και γελώντας. «Τα είδα! Ένα με κοίταξε ΕΜΕΝΑ!»
Δισέλιδο 1 από 3