Το Χαμένο Φως των Χριστουγέννων

Σνιφ. Ερχόταν από κάτω από το μαζεμένο πανί του καραβιού. Η Δάφνη έσκυψε και κοίταξε. Κουλουριασμένη μέσα σ' ένα κουβάρι σχοινί καθόταν μια μικρή χρυσή λάμψη, μικρή σαν μήλο και χλωμή σαν γάλα. «Είμαι η Φωτούλα», ψιθύρισε. «Κάθε Χριστούγεννα ανάβω τα φωτάκια της πόλης. Φέτος όμως πάγωσα ολόκληρη.» Έτρεμε τόσο, που τρεμόπαιζε και το κόκκινο κασκολάκι της.

«Να τα πούμε;» Ντιν-ντιν-ντιν! Στην πρώτη πόρτα, η Δάφνη χτύπησε ένα ασημένιο τριγωνάκι κι είπε τα κάλαντα, δυνατά και καθαρά: «Καλήν εσπέραν, άρχοντες...» Κανείς δεν βγήκε. Η Φωτούλα έμεινε χλωμή. Στην επόμενη πόρτα, λοιπόν, ένα χέρι απλώθηκε με το σιδεράκι του τριγώνου. «Θα τα πείτε μαζί μου;» Η κυρία Ρένα φόρεσε τα γυαλιά της, πήρε το σιδεράκι και τραγούδησε τόσο δυνατά, που ακολούθησε το διπλανό σπίτι, κι ύστερα το παραδιπλανό. Η Φωτούλα ζεστάθηκε λιγάκι. «Ένα», μέτρησε.

Τα μελομακάρονα της κυρίας Ρένας ήταν ακόμα ζεστά από τον φούρνο, μελωμένα και πασπαλισμένα με καρύδι. «Κάτι γλυκό, να το μοιραστούμε!» είπε η Δάφνη και βγήκε με το ταψί στην πλατεία. Ένα για τον δήμαρχο. Ένα για τον φούρναρη. Ένα για τον κακόκεφο κυρ Στάθη, τον ψαρά, που στεκόταν μόνος του. Πήρε ένα. Και μετά άλλο ένα. Κι ύστερα, χωρίς λέξη, έφυγε σέρνοντας τα πόδια του προς το λιμάνι. Η Φωτούλα έγινε ρόδινη. «Δύο», μέτρησε.

ΦΣΣΣ! Το φως κύλησε στο κατάρτι και σε κάθε σχοινί του καραβιού. Πήδηξε στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, πήγε από παράθυρο σε παράθυρο κι έτρεξε ως κάτω στη θάλασσα. Όλη η πόλη έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Ύστερα ζητωκραύγασε. Και πάνω στο καράβι, ένα στραβό ασημένιο αστέρι έλαμπε πιο πολύ απ' όλα. Ακόμα κι οι πρώτες νιφάδες χιονιού κατέβηκαν να δουν.

Αργότερα, όλη η πόλη έλεγε κάλαντα κάτω από το φωτισμένο καράβι. Σ' ένα παγκάκι, η Δάφνη έδωσε στον κυρ Στάθη το τελευταίο μελομακάρονο. Εκείνος το έκοψε στα δύο κι έδωσε πίσω το μισό. Ύστερα κοίταξε το άδειο πιάτο. «Μήπως έχει κι άλλο;» Ψηλά στο κατάρτι, η Φωτούλα έκλεισε το μάτι.