Όταν τα μεγάλα συναισθήματα εκρήγνυνται

Για τους μεγάλους

Τι λέει αυτή η ιστορία

Όταν ένας πύργος γκρεμίζεται ή τελειώνει το παιχνίδι, το παιδί σας νιώθει ένα μικρό ηφαίστειο να μουγκρίζει μέσα του. Η ιστορία δείχνει τον θυμό ως ένα φυσιολογικό συναίσθημα που το ονομάζουμε και το κρυώνουμε, ποτέ ως κάτι ντροπιαστικό. Οι ανάσες του ηφαιστείου δεν εξαφανίζουν το συναίσθημα· του αφήνουν χώρο για σκέψη, και το παιδί βρίσκει μόνο του τι να κάνει. Στο τέλος ο θυμός είναι ακόμα εκεί αλλά πιο ήρεμος, το τουβλάκι που κλοτσήθηκε μπαίνει στη θέση του και ο πύργος χτίζεται ξανά.

Τρεις τρόποι να το συζητήσετε

• Ονομάστε το ήρεμα πριν από οτιδήποτε άλλο: «Θύμωσες πολύ. Έπεσε ο πύργος σου.» Όταν ονομάζουμε ένα συναίσθημα, αυτό καταλαγιάζει πιο εύκολα.
• Ξεχωρίστε το συναίσθημα από την πράξη: ο θυμός επιτρέπεται πάντα· το χτύπημα ή το σπάσιμο όχι, και θα βοηθήσετε να σταματήσει.
• Εξασκηθείτε μαζί στις ανάσες του ηφαιστείου όταν όλοι είστε ήρεμοι, για να είναι έτοιμες όταν έρθει το μουγκρητό.

Τρεις ερωτήσεις για το παιδί

• Τι κάνει το δικό σου μικρό ηφαίστειο να μουγκρίζει;
• Πού το νιώθεις στο σώμα σου: στα μάγουλα που καίνε, στις σφιγμένες γροθιές, στα πόδια που χτυπάνε;
• Όταν το ηφαίστειό σου κρυώσει, τι σε βοηθάει να φτιάξεις ξανά τα πράγματα;

Εξασκηθείτε μαζί: Οι ανάσες του ηφαιστείου

Βάλτε και τα δύο χέρια στην κοιλιά. Πάρτε ανάσα και νιώστε το ηφαίστειο να γεμίζει, ύστερα βγάλτε την αργά και αφήστε τη λάβα να κρυώσει, τρεις φορές. Μετά πείτε το συναίσθημα με λέξεις: «Θύμωσα, γιατί...». Στην αρχή κάντε το μαζί με το παιδί· αργότερα συχνά αρκεί ένα απαλό «Ανάσες του ηφαιστείου;».

Αν ο θυμός του παιδιού είναι πολύ συχνός ή έντονος, κρατά πολύ ή συχνά οδηγεί στο να χτυπήσει τον εαυτό του ή άλλους, αξίζει να μιλήσετε με τον παιδίατρό σας ή με έναν παιδοψυχολόγο.