Η πρώτη μέρα στο Σχολείο των Δεινοσαύρων
Ξεκινάει σχολείο σύντομα;
Σε αυτή την ιστορία το παιδί σας ξεκινά σε ένα σχολείο γεμάτο φιλικούς δεινόσαυρους. Ένα τελετουργικό αποχαιρετισμού βοηθά όταν του λείπετε: ένα φιλί στην παλάμη, για να το κρατήσει στην τσέπη.
1 ημέρα: φτιάχνουμε και ελέγχουμε το βιβλίο σας · 2–5 ημέρες: εκτύπωση · 3–6 ημέρες: παράδοση
- Το Μικρό Χαμένο Αστεράκι
- Το Χαμένο Φως των Χριστουγέννων
- Ο δράκος που φοβόταν το σκοτάδι
- Ένα καινούργιο αστέρι στον ουρανό μας
- Το Τραγούδι των Αστεριών
- Κάτω από τα κύματα
- Το μικρό ηφαίστειο
- Ο κήπος της καλοσύνης
- Ο φούρνος του φεγγαριού
- Ο μεγάλος οικογενειακός χάρτης του θησαυρούΣύντομα
- Η μαγική κουζίνα της γιαγιάςΣύντομα
- Η μεγάλη βόλταΣύντομα
- Δωρεάν αποστολή για 2+ βιβλία
- Τυπώνεται στην Ευρώπη
- Ελέγχεται σελίδα-σελίδα πριν τυπωθεί
- Ασφαλής πληρωμή
Βοηθάει με
Πρώτη μέρα στο σχολείο
Το ξεκίνημα στο σχολείο: το αντίο στην πόρτα, ένα κομματάκι σπίτι μαζί σου όλη μέρα, και το «γεια» όταν σε παίρνουν.
Το εργαλείο που εξασκεί το παιδί σας στην ιστορία
Ένα μουγκρητό στην τσέπη
Ανοίξτε μια τσέπη της σχολικής τσάντας ή του μπουφάν και κάντε μέσα της ένα μικρούλι, απαλό μουγκρητό (ή ένα σιγοτράγουδο, έναν ψίθυρο, τον δικό σας οικογενειακό ήχο), κι ύστερα κλείστε την. Όταν το παιδί σάς σκέφτεται, χτυπά απαλά δυο φορές την τσέπη και κάνει κι αυτό ένα μικρό μουγκρητό: «Ταπ, ταπ. Γρρρ.» Εξασκηθείτε στο σπίτι, κάντε το σε κάθε αποχαιρετισμό και πείτε καθαρά πότε θα γυρίσετε. Πολλά παιδιά θέλουν να σας δώσουν κι εκείνα ένα, για τη δική σας τσέπη.
Για τους μεγάλους
Τι λέει αυτή η ιστορία
Το ξεκίνημα στο σχολείο συχνά σημαίνει τον πρώτο μεγάλο αποχαιρετισμό. Σε αυτή την ιστορία το παιδί σας παίρνει ένα δικό σας μικρό τελετουργικό: ένα μικρούλι μουγκρητό από το σπίτι, κλεισμένο στη μπροστινή τσέπη της σχολικής τσάντας. Το χρησιμοποιεί στην πόρτα του σχολείου κι όταν του λείπει το σπίτι την ώρα της ξεκούρασης, και χαρίζει κι ένα σε έναν ντροπαλό καινούργιο φίλο. Η λαχτάρα δεν εξαφανίζεται, μα το παιδί βλέπει ότι ένα κομματάκι σπίτι έρχεται μαζί του, κι ότι εσείς είστε στην πόρτα την ώρα που είπατε.
Τρεις τρόποι να το συζητήσετε
- Ονομάστε το συναίσθημα χωρίς να βιαστείτε να το διώξετε: «Δεν πειράζει να σου λείπει το σπίτι. Θα μου λείψεις κι εμένα, και θα είμαι εκεί μετά το παραμύθι.»
- Δοκιμάστε τον αποχαιρετισμό στο σπίτι μερικές φορές πριν από την πρώτη μέρα, για να είναι ήδη γνώριμος.
- Κρατήστε τα αντίο σύντομα, ζεστά και ίδια κάθε μέρα, πείτε ακριβώς πότε θα γυρίσετε, και να είστε εκεί την ώρα που είπατε.
Τρεις ερωτήσεις για το παιδί
- Πώς ένιωθε το παιδί της ιστορίας στην πόρτα του σχολείου;
- Τι το βοήθησε όταν του έλειψε το σπίτι την ώρα της ξεκούρασης;
- Ο Μπο ντρεπόταν. Πώς θα μπορούσες να βοηθήσεις κάποιον που ντρέπεται την πρώτη μέρα;
Εξασκηθείτε μαζί: Ένα μουγκρητό στην τσέπη
Ανοίξτε μια τσέπη της σχολικής τσάντας ή του μπουφάν και κάντε μέσα της ένα μικρούλι, απαλό μουγκρητό (ή ένα σιγοτράγουδο, έναν ψίθυρο, τον δικό σας οικογενειακό ήχο), κι ύστερα κλείστε την. Όταν το παιδί σάς σκέφτεται, χτυπά απαλά δυο φορές την τσέπη και κάνει κι αυτό ένα μικρό μουγκρητό: «Ταπ, ταπ. Γρρρ.» Εξασκηθείτε στο σπίτι, κάντε το σε κάθε αποχαιρετισμό και πείτε καθαρά πότε θα γυρίσετε. Πολλά παιδιά θέλουν να σας δώσουν κι εκείνα ένα, για τη δική σας τσέπη.
Αν ο αποχωρισμός παραμένει πολύ δύσκολος για εβδομάδες ή φέρνει έντονη αναστάτωση, πονάκια στην κοιλιά ή κακό ύπνο, αξίζει να μιλήσετε με τον παιδίατρό σας ή με έναν παιδοψυχολόγο.
Φτιαγμένο με φροντίδα
Κάθε βιβλίο το ελέγχουμε σελίδα-σελίδα πριν τυπωθεί.
- Κάθε βιβλίο το ελέγχουμε σελίδα-σελίδα πριν τυπωθεί.
- Τυπωμένο στην Ευρώπη σε παχύ σατινέ χαρτί.
- Σκληρό εξώφυλλο φτιαγμένο να αντέχει, για χρόνια παραμυθιών.
Δείτε μέσα
Δώδεκα εικονογραφημένα δισέλιδα: η εικόνα αριστερά, η ιστορία δεξιά. Οι σελίδες του δείγματος δείχνουν ένα φανταστικό παιδί με το όνομα Νίνα.
«Θες να παίξουμε;» Ο Μπο έκανε ένα μικρούλι νεύμα. Έφτιαξαν έναν πύργο από τουβλάκια ψηλό ως το γόνατο ενός δεινόσαυρου. Μπαμ! Κι έτσι τον έφτιαξαν απ’ την αρχή. Κι ύστερα ο Μπο γέλασε. Όχι ένα μικρό γελάκι. Ένα ΤΟΥΟΥΤ τόσο μεγάλο, που τα γυαλιά της κυρίας Τούλας γλίστρησαν ως την άκρη της μύτης της. Η Νίνα γέλασε τόσο πολύ, που η τσάντα αναποδογύρισε.
Μετά το φαγητό ήρθε η ήσυχη ώρα της ξεκούρασης. Η τάξη σώπασε. Και ξαφνικά, η Νίνα ένιωσε να της λείπει το σπίτι. Τα μάτια τσούζανε. Το στήθος σφιγγόταν. Έφερε την τσάντα κοντά. Ταπ, ταπ. «Γρρρ.» Βγήκε πολύ μικρό. Το σπίτι έλειπε ακόμα. Μα ήταν εκεί και το μουγκρητό. Κι από το διπλανό μαξιλαράκι ακούστηκε ένα σιγανό «σνιφ».
Μόλις τελείωσε το παραμύθι, η Νίνα έτρεξε ως την αυλόπορτα. Κι εκεί, δίπλα στις φτέρες, όπως το είχαν κανονίσει, περίμενε η πιο μεγάλη αγκαλιά της μέρας. «Ήρθες!» «Εδώ είμαι, όπως σου είπα.» Πίσω τους, ο Μπο έκανε ένα ΤΟΥΟΥΤ για αντίο. Και τα γυαλιά της κυρίας Τούλας γλίστρησαν πάλι ως την άκρη της μύτης της.
Δισέλιδο 1 από 3