Το Μικρό Χαμένο Αστεράκι
Όταν ο δρόμος μοιάζει μεγάλος και σκοτεινός
Θάρρος δεν σημαίνει ότι δεν φοβάσαι. Σε αυτή την ιστορία το παιδί σας βοηθά ένα μικρό χαμένο αστέρι να βρει τον δρόμο για το σπίτι μέσα από το νυχτερινό δάσος, ένα γενναίο βήμα τη φορά, με στάσεις για μια ανάσα στον δρόμο.
1 ημέρα: φτιάχνουμε και ελέγχουμε το βιβλίο σας · 2–5 ημέρες: εκτύπωση · 3–6 ημέρες: παράδοση
- Το Χαμένο Φως των Χριστουγέννων
- Η πρώτη μέρα στο Σχολείο των Δεινοσαύρων
- Ο δράκος που φοβόταν το σκοτάδι
- Ένα καινούργιο αστέρι στον ουρανό μας
- Το Τραγούδι των Αστεριών
- Κάτω από τα κύματα
- Το μικρό ηφαίστειο
- Ο κήπος της καλοσύνης
- Ο φούρνος του φεγγαριού
- Ο μεγάλος οικογενειακός χάρτης του θησαυρούΣύντομα
- Η μαγική κουζίνα της γιαγιάςΣύντομα
- Η μεγάλη βόλταΣύντομα
- Δωρεάν αποστολή για 2+ βιβλία
- Τυπώνεται στην Ευρώπη
- Ελέγχεται σελίδα-σελίδα πριν τυπωθεί
- Ασφαλής πληρωμή
Βοηθάει με
Θάρρος
Θάρρος και καλοσύνη: να βοηθάς κάποιον ακόμα κι όταν ο δρόμος μοιάζει μεγάλος και σκοτεινός.
Το εργαλείο που εξασκεί το παιδί σας στην ιστορία
Μια ανάσα, ένα βήμα μπροστά
Όταν κάτι φαίνεται μεγάλο, σταματήστε μαζί και πείτε το δυνατά: «Μια ανάσα» (μια αργή ανάσα από τη μύτη), «ένα βήμα μπροστά» (ένα μικρό, αληθινό βήμα, τίποτα παραπάνω). Μετά ξανά. Όταν το παιδί μάθει τα λόγια, αφήστε το να τα λέει πρώτο, και γιορτάστε κάθε βήμα, όχι μόνο το τέλος.
Για τους μεγάλους
Τι λέει αυτή η ιστορία
Ένα μικρό αστέρι χάθηκε και το παιδί σας αποφασίζει να το βοηθήσει να γυρίσει σπίτι του μέσα από ένα σκοτεινό δάσος. Νιώθει τον φόβο (η καρδιά χτυπά δυνατά, τα πόδια δεν θέλουν να προχωρήσουν) και βρίσκει έναν μικρό τρόπο να τον περάσει: μια ανάσα, ένα βήμα μπροστά. Θάρρος εδώ δεν σημαίνει να μη φοβάσαι· σημαίνει να κάνεις ένα μικρό βήμα, και μετά άλλο ένα.
Τρεις τρόποι να το συζητήσετε
- Πείτε το συναίσθημα δυνατά μαζί του: «Το δάσος φαινόταν μεγάλο και σκοτεινό. Νομίζω πως κι εγώ θα φοβόμουν λίγο.»
- Μοιραστείτε μια φορά που κάνατε κάτι γενναίο ενώ ήσασταν αγχωμένοι, και τι σας βοήθησε.
- Επαινέστε την προσπάθεια, όχι το αποτέλεσμα: «Συνέχισες βήμα-βήμα. Αυτό ήταν θάρρος.»
Τρεις ερωτήσεις για το παιδί
- Ποιο κομμάτι του δάσους θα σου φαινόταν πιο συναρπαστικό; Και ποιο πιο τρομακτικό;
- Ποιος βοήθησε στην ιστορία, και ποιος βοηθάει εσένα όταν κάτι σου φαίνεται μεγάλο;
- Ποιο γενναίο βηματάκι θα ήθελες να δοκιμάσεις αυτή την εβδομάδα;
Εξασκηθείτε μαζί: Μια ανάσα, ένα βήμα μπροστά
Όταν κάτι φαίνεται μεγάλο, σταματήστε μαζί και πείτε το δυνατά: «Μια ανάσα» (μια αργή ανάσα από τη μύτη), «ένα βήμα μπροστά» (ένα μικρό, αληθινό βήμα, τίποτα παραπάνω). Μετά ξανά. Όταν το παιδί μάθει τα λόγια, αφήστε το να τα λέει πρώτο, και γιορτάστε κάθε βήμα, όχι μόνο το τέλος.
Αν οι φόβοι του παιδιού είναι πολύ έντονοι, κρατούν εβδομάδες ή εμποδίζουν τον ύπνο, το παιχνίδι ή το σχολείο, αξίζει να μιλήσετε με τον παιδίατρό σας ή με έναν παιδοψυχολόγο.
Φτιαγμένο με φροντίδα
Κάθε βιβλίο το ελέγχουμε σελίδα-σελίδα πριν τυπωθεί.
- Κάθε βιβλίο το ελέγχουμε σελίδα-σελίδα πριν τυπωθεί.
- Τυπωμένο στην Ευρώπη σε παχύ σατινέ χαρτί.
- Σκληρό εξώφυλλο φτιαγμένο να αντέχει, για χρόνια παραμυθιών.
Δείτε μέσα
Δώδεκα εικονογραφημένα δισέλιδα: η εικόνα αριστερά, η ιστορία δεξιά. Οι σελίδες του δείγματος δείχνουν ένα φανταστικό παιδί με το όνομα Νόα.
Κάθε βράδυ, ο Νόα έλεγε καληνύχτα στα αστέρια. Απόψε όμως, ένα μικρούλι αστέρι στην άκρη-άκρη του ουρανού έκανε κάτι καινούργιο. Τσικ. Τσικ-τσικ. Χαιρετούσε! Από το κάθισμα δίπλα στο παράθυρο, ένα χεράκι το χαιρέτησε κι αυτό. Και τότε το αστεράκι άρχισε να τρεμουλιάζει.
Το δάσος ήταν γεμάτο νυχτερινούς ήχους. Κρι-κρι, έκαναν τα τριζόνια. Φουου, έκανε ο αέρας. Τουπ-τουπ, έκανε μια καρδιά. Στοπ. Μια ανάσα. Ένα βήμα μπροστά. Μια ανάσα. Ένα βήμα μπροστά. Τουπ... τουπ. Λίγο πιο αργά τώρα. Και τότε, από κάπου ψηλά, ακούστηκε ένας καινούργιος ήχος. «Χου-χου-ΧΟΥ;»
«Χου-χου... ΠΟΙΟΣ τριγυρνάει τέτοια ώρα;» Μια μεγάλη, στρογγυλή κουκουβάγια κοίταξε από ψηλά. Τα γυαλάκια της γλίστρησαν ως την άκρη του ράμφους της. «Σας παρακαλώ», είπε ο Νόα, «μήπως είδατε ένα πεσμένο αστέρι;» «Ακολούθησε τον ήχο του νερού», είπε η Γιαγιά Κουκουβάγια κι έσπρωξε τα γυαλάκια της πίσω στη θέση τους. «Και κάνε γρήγορα. Το αστέρι πρέπει να γυρίσει στον ουρανό πριν ξυπνήσει ο ήλιος.» Κάπου στο σκοτάδι: πλιτς, πλατς.
Το αστεράκι ήταν ζεστό μέσα στις δυο χούφτες, σαν φλιτζάνι με ζεστή σοκολάτα. «Πώς θα καταφέρω να γυρίσω εκεί πάνω;» αναστέναξε. Πίσω από τα δέντρα υψωνόταν ένας λόφος, στρογγυλός και ψηλός, που η κορυφή του σχεδόν άγγιζε τον ουρανό. «Εκεί πάνω», είπε ο Νόα. «Θα σε πάω εγώ.» Μια ανάσα. Ένα βήμα μπροστά.
Στην κορυφή-κορυφή, η άκρη του ουρανού ρόδιζε. Γρήγορα! Το αστεράκι σηκώθηκε ψηλά, όσο ψηλά έφταναν τα χέρια. Τρεμούλιασε. Δεν πέταξε. «Πολύ χαμηλά», ψιθύρισε. Δίπλα στο μονοπάτι ήταν ένας μεγάλος, πλατύς βράχος. Ο Νόα πήρε μια ανάσα κι ανέβηκε στον βράχο με ένα βήμα. Ύστερα στις μύτες των ποδιών. «Έτοιμο;» «Έτοιμο», ψιθύρισε το αστεράκι.
Φιούουου! Το αστεράκι πέταξε ψηλά, πιο ψηλά, ώσπου βρέθηκε στο σπίτι του, στον ουρανό, κι έλαμψε χρυσό. Η Γιαγιά Κουκουβάγια έκανε «χου-χου» τόσο δυνατά, που της έπεσαν τα γυαλάκια. Οι πυγολαμπίδες χόρεψαν. Κι από ψηλά, πολύ ψηλά, το αστεράκι χαιρέτησε. Τσικ. Τσικ-τσικ. Ευχαριστώ.
Δισέλιδο 1 από 6