Ο δράκος που φοβόταν το σκοτάδι
Φοβάται το σκοτάδι την ώρα του ύπνου;
Σε αυτή την ιστορία το παιδί σας κι ένας μικρούλης δράκος που φοβάται κι αυτός το σκοτάδι μαθαίνουν τις ανάσες του δράκου και ανάβουν ένα μικρό φωτάκι θάρρους. Είναι ακόμα λίγο τρομακτικό, κι όμως τα καταφέρνουν.
1 ημέρα: φτιάχνουμε και ελέγχουμε το βιβλίο σας · 2–5 ημέρες: εκτύπωση · 3–6 ημέρες: παράδοση
- Το Μικρό Χαμένο Αστεράκι
- Το Χαμένο Φως των Χριστουγέννων
- Η πρώτη μέρα στο Σχολείο των Δεινοσαύρων
- Ένα καινούργιο αστέρι στον ουρανό μας
- Το Τραγούδι των Αστεριών
- Κάτω από τα κύματα
- Το μικρό ηφαίστειο
- Ο κήπος της καλοσύνης
- Ο φούρνος του φεγγαριού
- Ο μεγάλος οικογενειακός χάρτης του θησαυρούΣύντομα
- Η μαγική κουζίνα της γιαγιάςΣύντομα
- Η μεγάλη βόλταΣύντομα
- Δωρεάν αποστολή για 2+ βιβλία
- Τυπώνεται στην Ευρώπη
- Ελέγχεται σελίδα-σελίδα πριν τυπωθεί
- Ασφαλής πληρωμή
Βοηθάει με
Φόβοι πριν τον ύπνο
Φόβος για το σκοτάδι: να νιώθει το παιδί ήρεμο και ασφαλές την ώρα του ύπνου, ακόμα κι όταν φοβάται λιγάκι.
Το εργαλείο που εξασκεί το παιδί σας στην ιστορία
Δρακοανάσες και το φωτάκι του θάρρους
Εξασκηθείτε πρώτα τη μέρα, όταν όλοι είναι ήρεμοι: ανάσα αργά από τη μύτη, σαν να μυρίζετε λουλούδι, κι ύστερα μια μακριά, ζεστή ανάσα δράκου από το στόμα, τρεις φορές, λέγοντας «Μύρισε το λουλούδι. Βγάλε φωτιά. Αργά και ζεστά.» Την ώρα του ύπνου, αφήστε δίπλα στο κρεβάτι ένα μικρό, απαλό φωτάκι νυκτός, που το παιδί μπορεί να ανάβει και να κρατάει. Κάντε τις ανάσες μαζί, ώσπου να μπορεί να τις κάνει χωρίς εσάς.
Για τους μεγάλους
Τι λέει αυτή η ιστορία
Πολλά παιδιά φοβούνται το σκοτάδι την ώρα του ύπνου. Σε αυτή την ιστορία το παιδί σας γνωρίζει ένα δρακάκι που νιώθει το ίδιο, και μαζί μαθαίνουν τις δρακοανάσες κι ανάβουν το φωτάκι του θάρρους. Ο φόβος δεν εξαφανίζεται μαγικά: το παιδί μαθαίνει να τον νιώθει και να ηρεμεί παρ’ όλα αυτά.
Τρεις τρόποι να το συζητήσετε
- Ονομάστε και αποδεχτείτε το συναίσθημα: «Το σκοτάδι μπορεί να σε τρομάζει. Πολλοί νιώθουν έτσι, και δεν πειράζει.»
- Αντί για «Δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθείς», κοιτάξτε μαζί το δωμάτιο με ένα απαλό φως και πείτε τι είναι στ’ αλήθεια οι σκιές.
- Κρατήστε την ώρα του ύπνου ήρεμη και σταθερή, και πείτε πού θα είστε: «Είμαι εδώ δίπλα.»
Τρεις ερωτήσεις για το παιδί
- Πώς ένιωθε ο Σπιθούλης στο σκοτάδι; Έχεις νιώσει ποτέ κι εσύ έτσι;
- Τι βοήθησε τον Σπιθούλη και το παιδί της ιστορίας να ηρεμήσουν;
- Πώς θα ήταν το δικό σου φωτάκι του θάρρους;
Εξασκηθείτε μαζί: Δρακοανάσες και το φωτάκι του θάρρους
Εξασκηθείτε πρώτα τη μέρα, όταν όλοι είναι ήρεμοι: ανάσα αργά από τη μύτη, σαν να μυρίζετε λουλούδι, κι ύστερα μια μακριά, ζεστή ανάσα δράκου από το στόμα, τρεις φορές, λέγοντας «Μύρισε το λουλούδι. Βγάλε φωτιά. Αργά και ζεστά.» Την ώρα του ύπνου, αφήστε δίπλα στο κρεβάτι ένα μικρό, απαλό φωτάκι νυκτός, που το παιδί μπορεί να ανάβει και να κρατάει. Κάντε τις ανάσες μαζί, ώσπου να μπορεί να τις κάνει χωρίς εσάς.
Αν ο φόβος για το σκοτάδι είναι πολύ έντονος, κρατάει εβδομάδες ή δεν αφήνει το παιδί να κοιμηθεί, αξίζει να μιλήσετε με τον παιδίατρό σας ή με έναν παιδοψυχολόγο.
Φτιαγμένο με φροντίδα
Κάθε βιβλίο το ελέγχουμε σελίδα-σελίδα πριν τυπωθεί.
- Κάθε βιβλίο το ελέγχουμε σελίδα-σελίδα πριν τυπωθεί.
- Τυπωμένο στην Ευρώπη σε παχύ σατινέ χαρτί.
- Σκληρό εξώφυλλο φτιαγμένο να αντέχει, για χρόνια παραμυθιών.
Δείτε μέσα
Δώδεκα εικονογραφημένα δισέλιδα: η εικόνα αριστερά, η ιστορία δεξιά. Οι σελίδες του δείγματος δείχνουν ένα φανταστικό παιδί με το όνομα Έλλα.
«Ποιος είσαι;» ψιθύρισε μια φωνούλα κάτω από το πάπλωμα. «Είμαι ο Σπιθούλης», είπε το δρακάκι και ρούφηξε τη μύτη του. «Οι δράκοι πρέπει να είναι γενναίοι. Μα εγώ φοβάμαι το σκοτάδι.» «Κι εγώ. Λιγάκι. Κυρίως εκείνο το ψηλό πράγμα δίπλα στην πόρτα.» Τα μάτια του Σπιθούλη άνοιξαν διάπλατα. «Αλήθεια;» Η Έλλα χτύπησε απαλά το πάπλωμα. Τακ, τακ. «Έχει χώρο εδώ.» Ο Σπιθούλης πέταξε ως εκεί και χώθηκε από κάτω.
«Η Δρακογιαγιά μού έμαθε ένα κόλπο», είπε ο Σπιθούλης. «Κοίτα.» Τράβηξε αέρα από τη μύτη, αργά και βαθιά, σαν να μύριζε λουλούδι. Ύστερα έβγαλε μια μακριά, ζεστή ανάσα δράκου. Χχχάαααα. «Μύρισε το λουλούδι. Βγάλε φωτιά. Αργά και ζεστά. Σειρά σου!» Η πρώτη προσπάθεια βγήκε ρουθούνισμα. Χρρρτ! Ο Σπιθούλης γέλασε. Δεύτερη προσπάθεια: σνιφ... χχχάαααα. Το τουπ-τουπ έγινε λίγο πιο αργό. Μα το δωμάτιο ήταν ακόμα πολύ, πολύ σκοτεινό.
Μαζί ακολούθησαν το φως. Το ψηλό πράγμα δίπλα στην πόρτα είχε δυο άδεια μανίκια κι ένα ζωνάρι. «Η ρόμπα μου είναι!» Το άγαρμπο πράγμα στη γωνία είχε αυτιά. Πολλά αυτιά. «Κι εκείνο είναι το κουτί με τα παιχνίδια, γεμάτο αρκουδάκια.» Ο Σπιθούλης έβγαλε μια τουφίτσα καπνό. «Α. Τα πράγματα φαίνονται πολύ πιο μεγάλα στο σκοτάδι.» Και τότε, δίπλα στο παράθυρο, η κουρτίνα άρχισε να κουνιέται.
Η πόρτα άνοιξε μια χαραμάδα. «Δεν κοιμήθηκες ακόμα, χρυσό μου;» Στο πι και φι, ο Σπιθούλης βούτηξε πίσω από την κουρτίνα. «Φοβάμαι λιγάκι», ψιθύρισε η Έλλα. «Μπορείς να αφήσεις την πόρτα ανοιχτή; Μόνο λιγάκι;» «Και βέβαια. Είμαι εδώ δίπλα.» Κι η πόρτα έμεινε ανοιχτή, μια χαραμάδα. Μια λεπτή γραμμή ζεστού φωτός από τον διάδρομο απλώθηκε στο πάτωμα, σαν χρυσή κορδέλα.
Τώρα έμειναν μόνο το ήσυχο δωμάτιο, το φωτάκι του θάρρους κι ένα μικρό παιδί στο κρεβάτι. Το σκοτάδι ήταν ακόμα εκεί. Κι ένα κομματάκι φόβου ήταν ακόμα εκεί. Τριζ, έκανε το σπίτι, πολύ σιγανά. Τουπ-τουπ. Μύρισε το λουλούδι. Βγάλε φωτιά. Αργά και ζεστά. Ένα... δύο... τρία. Τουπ... τουπ... τουπ. Τα δάχτυλα που κρατούσαν το πάπλωμα το άφησαν, ένα-ένα.
Δισέλιδο 1 από 5